Iki kultur arasinda, hatta kulturler arasinda kalip da bocaladiginiz, uzuldugunuz, korktugunuz gelecege dair, kizdiginiz, nefret ettiginiz hatta yasamaktan zevk alamadiginiz oldu mu hic…  Herkesin hergun normaldir diye gordugu insanlari, ettigi sohbetleri, gittigi yerleri, yedigi yemekleri, soludugu havayi, hissettigi aciyi ozlediginiz; ozverilerle ve cabayla ancak arada sirada gerceklestirebildiginiz… Mutlulugunuzu paylasamayinca mutsuz oldugunuz, acinizi soyleyemeyince icinizde buyudugu, sesinizi duyuramayinca sessizlestiginiz… O yuzden belki de bu ihtiyac, yazma durtusu… 

Gelelim kulturler arasi, hip deyimle dunya insani, olmaya. Temeliniz belli bir yerde belli bir sekilde atilmissa, belli insanlarla belli iletisimler icinde olmussaniz, besbelli siz oranin kulturunu alir ve kaniksarsiniz. Ha yeni gittiginiz yer de iyidir kotudur, belli seyleri sever ya da sevmezsiniz, ancak kalbiniz ornegin Istanbul`da  ya da ne bileyim Gine`de kalir. Geride birakilan zorluklar dahi size gecmisinizden, insanlarinizdan, huzunlerinizden birseyler hatirlatir, kim oldugunuzu soyler durur. Zaten hic oyle baska biri olma sevdasinda da degilseniz, kendiniz bile olamamak bunaltir bazen, lafin ozu, nedir ki bizi biz yapan; anilar(cocukluk ve yetisme caglari), insanlar ve mekanlar degilse…